Í vegferð minni að meira hæglæti og meiri útivist hef ég verið að átta mig á einu sem er bæði einfalt og óþægilegt að horfast í augu við. Þetta sem er lífsnauðsynlegt, að vera úti, anda, tengjast náttúrunni og ró, það er einmitt það sem situr alltaf á hakanum. Það er alltaf eitthvað annað sem "þarf" að gera. Vinnan, verkefnin, skipulagið. Allar þessar ástæður sem virðast svo mikilvægar, en skipta í raun litlu máli þegar maður stoppar aðeins og hugsar. Því það er í raun bara eitt sem við...

Hér fyrir neðan sést verk sem ég vann sem verkefni í myndlistarskóla þegar ég var að læra keramikhönnun, einhvern tímann í kringum 2012. Verkefnið fólst í að túlka „boxið“. Hvað er box? Ég byrjaði á því að kafa ofan í sjálfa hugmyndina „Hvað er box?“ Hvar byrjar það og hvar endar það? Er box innan boxins eða jafnvel utan þess? Hversu stórt er boxið í raun? Fljótlega fór ég að horfa á boxið út frá okkur sjálfum, bæði heimspekilega og líffræðilega. Líkaminn sem box og áran í kringum hann. Þá...

Ég hugsa stundum af hverju þarf maður að hlaupa á vegg til að fatta eitthvað sem maður vissi nú þegar eða hefur alltaf verið augljóst. Það að lífið verður ekki betra við að flýta sér. Fyrir nokkrum árum hljóp ég sjálfan mig í kulnun. Klassískt dæmi. Fyrirtæki sem ég stofnaði sjálfur, endalaus ábyrgð, eilíft sense of urgency. Ég vann myrkranna á milli alla daga vikunnar. Ekkert gekk nógu hratt. Enginn vann nógu hratt. Allir voru blindir, að mínu mati, of kærulausir, of hægir, of lítið...